"Sa mga mahahalimuyak at makukulay na bulaklak ng aking kabataang naisatitik para sa alaalang aking sasariwain at babalik-balikan."
Bawat ukit ng palad, bawat lilok sa laman Inisip nang mabuti, nilagay dahil may dahilan
Ang ‘di man masabi ng aking mga pobreng labi
Ang sa aking panulat ang tahimik na maghahabi
Ako ay hamak na lupa lamang sa engrandeng mundo
Pawang buhangin sa karagatan ng mga tao
Ngunit ang presensiya ko ay sinisinsin ang pagbuo
Nang sa gayon sa pagpanaw ako ay maging mabuting kwento
Gustong-gusto kong gustuhin naman ako Pero paano, ako naman itong laging lumalayo Nagkukunwaring matapang pero sa totoo’y naduduwag Nagsisikip-sikipan pa kaya’t hindi lumuluwag
Itataya ko ba ang sariling tinatangi sa perya
Ano kaya ang nasa likod ng kaniyang mga baraha
Uubusin ko lang ba ang aking oras at mga barya
Sa pagsuyod kung may premyong maiuuwi pa
Ngunit may nagsabi sa’kin na hindi ako matututo
Kung hindi ko patitibukin ang aking pihikang puso
Sa laro ng pag-ibig maaring manalo o matalo
Ang mahalaga sa bawat laro, ikaw ay matututo
Kapag ako ay humimlay at magpantay na ang paa
Nais kong iwanan ang aking bawat pangamba
Tanging babaunin ang tinatanging mga alaala
Bitbit ang ngiti ng kasibulan at dumalisay na pagluha
Kapag ako ay malalagutan na ng aking hininga
Sana ay makapagpaalam akong handa at maligaya
Sa mga taong nagbigay-kulay sa buhay kong pininta
Para wala akong taglay na panghihinayang sa’king diwa
Kapag ako ay namayapa at sumakabilang-buhay na
Nais kong iwanan sa mundo ang pag-ibig, ang pag-asa
Dahil kung ‘di ako iibig ay anong saysay ng pusong may sinta
Hindi man ako perpekto ngunit sana ay inyong magunita
Takbuhin ko man ang sandaang kilometro
Languyin ko man ang karagatang Pasipiko
Akyatin ko ang tuktok at rurok ng bundok sa mundo
Liparin ko man ang sanlibong ulap sa kalangitang ito
Ako ay ako, ikaw ay ikaw, malayong-malayo
Tignan ko man ang sarili sa salaming nanlalabo
Timbangin ko man ang aking bigat na kilo-kilo
Sukatin ka man ang talas at lalim ng aking talino
Ungkatin ko man ang kabaitang taglay ng aking puso
Ikaw ay ikaw, ako ay ako, hindi magiging pareho
Nagsimula nga ang ‘ako’ sa pagwawakas
Nagkubli ang aking pagkatao sa pagkalas
Sumisibol ang tunay sa huwad sa paglalagas
Pumupurol ang pagkukumpara sa pagtalas
Pagkat ako ay ako, ikaw ay ikaw, walang pagtutulad na patas
Your presence speaks the loudest When you left there where echoes Your words were the gentlest whisper That feels like a good old fellows
Life begins when it’s about to end
As sudden surge of memory flows
To be a good friend, a good person
Surpasses all accolades and heroes
What brings true joys and deep sorrows
Changes in life constantly follows
Who you are is exactly who you’ll be
To the highs of your life and lowest sea
When I'm not all shiny and new
When I'm all washed up and blue
Will I be replaced by someone more exciting?
Am I just a temporary human being?
Nobody really knows who I really am
Maybe I am just seasonal to them
Time passes and they forget the idea of me
It's so sad being someone temporary
They say change is the only thing constantly happening
Well, I guess I am not change, I will never be change
Truly as the days, weeks, and months starts unraveling
I'll be someone you'll walk past, temporary and strange
Swabe, kung imanibela ang sasakyan
Pogi, kung ako ay nginingitian
Grabe, bakit siya pa ang nagustuhan?
Mali, ganiyan ba ang aking nararamdaman?
Ako ay talinhaga Nakagapos sa tanikala Nakabusal ang bibig Nakapiring ang mata Nilisan ng pag-ibig Yaring puso at diwa Ako ay talinhaga Na...