"Sa mga mahahalimuyak at makukulay na bulaklak ng aking kabataang naisatitik para sa alaalang aking sasariwain at babalik-balikan."
Ako ay talinhaga Nakagapos sa tanikala Nakabusal ang bibig Nakapiring ang mata Nilisan ng pag-ibig Yaring puso at diwa
Ako ay talinhaga
Naghihintay sa silid
Nakakandado, nakapinid
Ang susi ay ‘di nababatid
Ng ano at sinuman
Sa sangkalupaan at sangkatubigan
Ako ay talinhaga
Hindi ginagamitan ng mata
Puso ang pinangbabasa
Pagkat ang susi
Ay pinagkaloob lamang sa mga pinili
Piniling makaunawa at makaintindi
May malaking singsing na hinahagis
Pag nasuot sa ulo, hindi na maalis
Aalagaan daw kahit sa kangkungan hinahagis
Pang katuwaan lang sa perya
Ang mababalahibong krayola
Wala namang saysay ang munting buhay sa higanteng lupa
Pagkamulat ng mata, nagsisintas ang paa... Kinakandado ang pinto, pagbangon sa kama Tumatakbo na sa labas nang tuluyang magising ang diwa Hindi pa sikat ang araw, kumakaripas na sa kalsada
Hanggang maipit sa mabigat na daloy ng trapiko
Pero sumisingit-sungit ako sa bawat gilid, bawat kanto
Animo’y singbilis ng humaharurot motorsiklo
Nagmamadali pa sa madaling araw ng alas kwatro
Pero sa aking paghiga sa maghapong pagtakbo mula Marikina hanggang Divisoria
Hindi mapakali, hindi makahinga, hindi makahiga
Ngayong maliwanag na ang buwan, alam kong nandiyan na siya —
Nahuli na ako ng damdamin kong tinatakbuhan tuwing umaga
Ikaw sa LRT Ako sa MRT Tayo’y nagkasalisi… Sa Cubao
Kahit sandali
Aba matindi
Hindi ka na mawala
Sa isip ko tumatak na
Paano bibitawan
‘Di naman nahawakan
Kahit saglit, kahit pinilit
Wala talaga
Ako ay piraso lamang ng aking mga minahal
Mga bubog ng tinatakbuhang nakaraan
Mga nalabing mga alaala na pinanghahawakan
Mga tira-tira ng miminsang pinagsamahan
Ako ay binubuo lamang ng retaso ng aking mga inibig
Kaya ang puwang, napunan
Ang kulang, naging sapat
Hanggang sa ang pira-piraso ay maging isang buo
Durugin man ng panahon
Paghiwa-hiwalayin man ng pagkakataon
Muli ko na lamang tatahiin ang punit-punit na tela ng aking mga minahal at inibig
Pagkat sino nga ba ako kung wala sila?
Tanggalin na ang puso
Pihitin pa ang utak
Hindi pwede ang gusto
Bawal magalit, bawal umiyak
Ikabit na ang mga kable
Isaksak na ang kuryente
Kokontrolin na bawat pagkilos
Bawal malambot, 'yan ang utos
Hindi ba kaya nilagyan ng puso
Para sa pag-ibig ay matuto
Bakit tinanggal, bakit pinagbawal?
Bakit naging mali ang magmahal?
Nilikha ang bawat piyesa
Para lang sabihing sira-sira
Kaya dapat na baguhin
Kahihiyan kasi ang maging nilalang na baluktutin
Bakit pa ba nilikha noong una
Kung papalitan bawat bahagi
Sana 'di nilang ginawa
Kung magiging piyesang sa tingin ninyo ay mali-mali
Bumabara sa lalamunan
Mga binabara na usapan
Binalewala at kinalimutan
Hanggang sa bigla ka nitong hagkan...
Sa isang umagang nag-iisa
Habang nakatulala ang bibig ay binuka
Nagtataka bakit hindi na makapagsalita
Napipi nang tuluyan ang kaluluwa
Wala naman kasing makakausap
Pinuputol ang dila sa bawat pangungusap
Paano, hindi naman kasi pinapakinggan
Kaya paano makikipagkwentuhan
Lagi na lang mali
Laging walang kakampi
Laging pinag-iinitan
Ngunit 'di pinapakinggan
Kaya't natuluyan nang mapipi
Kikimkimin na lang ang bawat paghikbi
Ako ay talinhaga Nakagapos sa tanikala Nakabusal ang bibig Nakapiring ang mata Nilisan ng pag-ibig Yaring puso at diwa Ako ay talinhaga Na...