"Sa mga mahahalimuyak at makukulay na bulaklak ng aking kabataang naisatitik para sa alaalang aking sasariwain at babalik-balikan."
Ako ay talinhaga Nakagapos sa tanikala Nakabusal ang bibig Nakapiring ang mata Nilisan ng pag-ibig Yaring puso at diwa
Ako ay talinhaga
Naghihintay sa silid
Nakakandado, nakapinid
Ang susi ay ‘di nababatid
Ng ano at sinuman
Sa sangkalupaan at sangkatubigan
Ako ay talinhaga
Hindi ginagamitan ng mata
Puso ang pinangbabasa
Pagkat ang susi
Ay pinagkaloob lamang sa mga pinili
Piniling makaunawa at makaintindi
May malaking singsing na hinahagis
Pag nasuot sa ulo, hindi na maalis
Aalagaan daw kahit sa kangkungan hinahagis
Pang katuwaan lang sa perya
Ang mababalahibong krayola
Wala namang saysay ang munting buhay sa higanteng lupa
Pagkamulat ng mata, nagsisintas ang paa... Kinakandado ang pinto, pagbangon sa kama Tumatakbo na sa labas nang tuluyang magising ang diwa Hindi pa sikat ang araw, kumakaripas na sa kalsada
Hanggang maipit sa mabigat na daloy ng trapiko
Pero sumisingit-sungit ako sa bawat gilid, bawat kanto
Animo’y singbilis ng humaharurot motorsiklo
Nagmamadali pa sa madaling araw ng alas kwatro
Pero sa aking paghiga sa maghapong pagtakbo mula Marikina hanggang Divisoria
Hindi mapakali, hindi makahinga, hindi makahiga
Ngayong maliwanag na ang buwan, alam kong nandiyan na siya —
Nahuli na ako ng damdamin kong tinatakbuhan tuwing umaga
Ikaw sa LRT Ako sa MRT Tayo’y nagkasalisi… Sa Cubao
Kahit sandali
Aba matindi
Hindi ka na mawala
Sa isip ko tumatak na
Paano bibitawan
‘Di naman nahawakan
Kahit saglit, kahit pinilit
Wala talaga
Ako ay piraso lamang ng aking mga minahal
Mga bubog ng tinatakbuhang nakaraan
Mga nalabing mga alaala na pinanghahawakan
Mga tira-tira ng miminsang pinagsamahan
Ako ay binubuo lamang ng retaso ng aking mga inibig
Kaya ang puwang, napunan
Ang kulang, naging sapat
Hanggang sa ang pira-piraso ay maging isang buo
Durugin man ng panahon
Paghiwa-hiwalayin man ng pagkakataon
Muli ko na lamang tatahiin ang punit-punit na tela ng aking mga minahal at inibig
Pagkat sino nga ba ako kung wala sila?
Tanggalin na ang puso
Pihitin pa ang utak
Hindi pwede ang gusto
Bawal magalit, bawal umiyak
Ikabit na ang mga kable
Isaksak na ang kuryente
Kokontrolin na bawat pagkilos
Bawal malambot, 'yan ang utos
Hindi ba kaya nilagyan ng puso
Para sa pag-ibig ay matuto
Bakit tinanggal, bakit pinagbawal?
Bakit naging mali ang magmahal?
Nilikha ang bawat piyesa
Para lang sabihing sira-sira
Kaya dapat na baguhin
Kahihiyan kasi ang maging nilalang na baluktutin
Bakit pa ba nilikha noong una
Kung papalitan bawat bahagi
Sana 'di nilang ginawa
Kung magiging piyesang sa tingin ninyo ay mali-mali
Bumabara sa lalamunan
Mga binabara na usapan
Binalewala at kinalimutan
Hanggang sa bigla ka nitong hagkan...
Sa isang umagang nag-iisa
Habang nakatulala ang bibig ay binuka
Nagtataka bakit hindi na makapagsalita
Napipi nang tuluyan ang kaluluwa
Wala naman kasing makakausap
Pinuputol ang dila sa bawat pangungusap
Paano, hindi naman kasi pinapakinggan
Kaya paano makikipagkwentuhan
Lagi na lang mali
Laging walang kakampi
Laging pinag-iinitan
Ngunit 'di pinapakinggan
Kaya't natuluyan nang mapipi
Kikimkimin na lang ang bawat paghikbi
Binabalanse ang sarili
Habang naglalakad sa sinulid
Bawal makapante
Kahit luha'y nangingilid
Dahil sa isang pagkakamali
Pwede kang mahulog
Mula sa pinakataas
At doon ka na matutulog
Diyan sa pinakababa
Kung alam ko lang na ganoon kabilis
Ako na sana ang lumayo at umalis
Hindi man lang nahawakan, muntik lang dumamplis
Ito pala ang kapalit ng panandaliang tamis
Hindi mo naman ako binigyan ng tsokolate
Ang lahat pala ay walang kahulugan
Sa huli, hindi rin naman ako pinili
Pagkat wala talaga ako sa pagpipilian
Masyado lang sigurong lumabis nang lumabis
Ang pananaginip ko ng matamis
Kaya siguro bigla ka na lang nawala at umalis
Naiwan mo akong mayroong... jabetis
Nagpapabigat ang damdamin...
Kaya’t unti-unting lumulubog
Sa dagat, palalim nang palalim
Dumidilim ang paligid ng puso
Nalulunod sa dagat ng tangis
Ngunit ‘di marunong lumangoy
Tahimik na lang tinatanggap
Walang saysay ang panaghoy
Lulutang na lang ba pag walang buhay
O tatangayin ng malakas na alon
Patungo sa isang dalampasigan
Hindi kilala ang kalungkutan
Hindi na masisisi ang sarili
Mapapatawad lamang ba ng labi
Ngunit ang pusong dating kay liksi
Makakahabol pa kaya sa bilis ng sandali
—
Bawat buntong-hininga nababatid
Maging pagtibok at pagtigil ng puso
Nakikilala sampung laman at litid
Gayundin ang galak at paninibugho
Ang batong inimpok sa aking puso
Ang mga alaalang pilit nililimot
Pitong-libo, pitong-daan, at pitompu
Paulit-ulit nang paulit-ulit
Hanggang sa ang mga luha ay matuyo
At matira na lamang ang mga guhit
Pag kinasal ang depression at insomnia
Uulan, aaraw, at liliwanag ang buwan
Yagpi-tagping panyo ang traje de boda
At ang handaan sa burol at libingan
Hahalikan sa pisngi ng mga luha
Huhubarin naman ang magandang alaala
At magniniig ang takot at pangamba
Sa isang gabi ng pamumulot-gata
Magsasama habambuhay ang sumpa
Sa madlang hirap at kaunting ginhawa
Hanggang sa ibuga ang huling hininga
'Di maghihiwalay dito at doon sa kabila
Pag kinasal ang depression at insomnia
Lahat ay imbitado sa burol at libing
Pakabusog kayo sa kape, zesto, at chicha
Hanggang sa muli, ito na ang final viewing
Nililibang ang isipang malikot
Para ‘di na maligaw sa pasikot-sikot
Pinipilit na mabura at malimot
Ang tanong na hinubad sa pagkakasuot —
Bakit ako tumigil manalangin?
Pagkat musmos palang tinatakan na
Sa aking murang-mura na isipan
Na sa impiyerno ang aking pupuntahan
Sinubukang magdasal
Sinikap namang maging banal
Ngunit ano ang isinukli?
Mapanghusgang tingin at salita
Hindi naman ako tumigil manalangin
Sadyang pinipili lang nila ang maliligtas
Marahil ‘di ako napili pagkat iba…
Dapat hipokrita rin akong makasalanan
Pinapako niyo lagi sa krus
Kayo ang Hudas kay Hesus
Mga makabagong Pontio Pilato
Humahatol agad sa tao
Kaya ano pang saysay ng buhay
Kung para rin naman akong pinapatay
Sana sa impyerno ay tanggapin
Ang aking mga pagsamo’t dalangin —
Hanggang sa nilagay na ang tungtungan
Itinali nila ang lubid sa kisame
Isinuot na rin ang ulo sa butas
Tinulungan pang tumalon para magbigti
Hindi ako nagpakamatay
Pinatay niyo ako
Ikaw ang may kasalanan
Nasa kamay mo ang dugo
Maghugas ka man ng konsensya
Magkumpisal man sa parokya
Hindi ka mapapatawad
Mabubulok na sa purgatoryo
Hindi naman ako magmumulto
Didiretso na agad sa impyerno
Kaya huwag niyo na akong hanapin
Pagkat ngayon alam niyo bakit ‘di na ako nanalangin
hinuhukay ang lupa
ang ataul ay ibababa na
huling tingin na sa bangkay
tatabunan na rin pagkatapos
pagkat buhay namamatay
ang simula natatapos
ngunit ako ay humihinga pa
ngunit nabubulok na
ang kaloob-kalooban
pagkat ang basura
hindi natapon sa basurahan
hindi kasi pwedeng tuluan
ang kabaong ng luha
pagkat mamalasin daw
kaya’t ang bulaklak ay nauhaw
tuwing undas lang dinadalaw
ang mga yumaong namayapa
ngunit aking kaluluwa
nagpantay na ang mga paa
kaya kahit sindihan ang kandila
hihipan din ng hangin
ang aking mga panalangin
pagkat sa buhay ngayon at sa kabila
hindi pa rin naman payapa
Ako ay talinhaga Nakagapos sa tanikala Nakabusal ang bibig Nakapiring ang mata Nilisan ng pag-ibig Yaring puso at diwa Ako ay talinhaga Na...